Voor verschillende doelgroepen is er binnen het reguliere zorgaanbod een goed passend antwoord op hulpvragen rond zelfstandig wonen. Helaas is er een groep waar geen passend aanbod voor is. We hebben het over jong volwassenen met een psychiatrische diagnose en een normaal intelligentie en jong volwassenene en jongeren met ontwikkelings-stoornissen en/of een licht verstandelijke handicap. Aan deze mensen kun je op het eerste gezicht niets zien of merken. Deze mensen willen graag zelfstandig wonen, maar daar is geen of onvoldoende aanbod op. Sommige hebben mazzel met een pgb-hulpverlener die een paar keer in de week langs komt. Wat je aan pgb kan ontvangen aan ondersteunende begeleiding is te minimaal om ook daadwerkelijk ondersteund te worden bij de zaken waar deze mensen tegenaan lopen. We denken dan aan het structureren van huishouding, werk of studie, vergroten van sociaal netwerk (veel van hen raken in een isolement), vergroten van weerbaarheid, goed budgetteren, plannen.
De problemen voor deze doelgroep manifesteren zich op het gebied van sociale omgang en zelfredzaamheid. Als je anders bent, gepest bent, niet goed meekomt, wordt je onzeker. Je gaat je afsluiten van de samenleving of juist mee doen en dus op je tenen lopen. Je wilt erbij horen en doet dingen die niet erg handig zijn. Je bent makkelijk te beïnvloeden, zegt geen ‘nee’ en wordt zo slachtoffer van verkeerde ’vrienden’.
Ook op het gebied van werk en studie ontstaan problemen. Niet kunnen voldoen aan de eisen die worden gesteld op basis van IQ met als gevolg uitval en wederom sociaal isolement. Plannen, structuren en organiseren verloopt vaak chaotisch. Gevolg kan zijn door gebrek aan overzicht en structuur een betalingsachterstand, vervuild huis, slechte zelfverzorging, verleggen van dag/nacht ritme, ontslag en wederom een sociaal isolement.
Door ondersteuning te bieden binnen deze vorm van begeleid zelfstandig wonen is het voor deze doelgroep heel goed te doen om toch zelfstandig te zijn met hun beperkingen.
Ons idee is om een aantal van deze mensen vlak bij elkaar te laten wonen zodat het zorg aanbod dat gefinancierd kan worden uit een persoonsgebonden budget, efficiënter ingezet kan worden.
Hier volgt een casus uit de praktijk: Een jongen van 22 jaar met ADHD, die op meerdere van de bovengenoemde aspecten in zijn leven ondersteuning nodig heeft, heeft erg veel moeite met het opstarten van de dag. De jongeman werkt en zijn werkgever verwacht natuurlijk dat hij op tijd aanwezig is. Aangezien dit heel vaak niet lukt, is hij meerdere malen ontslagen. Zijn CV wordt hier niet mooier op en de kans op werk neemt steeds meer af. Het budget dat hij ontvangt is niet groot genoeg om iedere werkdag iemand bij hem langs te laten komen om ervoor te zorgen dat hij het bed uitkomt. Het volgende ontslag ligt op de loer wat voor deze jongen weer een knauw in zijn zelfvertrouwen betekend.
